اگر به مدت ۲ تا ۳ هفته نتوانم به خانه‌مان بروم یا پدر و مادرم را از نزدیک ببینم، دچار احساس تنهایی شدید یا افت تحصیلی نمی‌شوم و روتین زندگی‌ام به هم نمی‌ریزد.

انجام کارهای روزمره (مثل پختن غذای ساده، شستن لباس‌ها، مدیریت بودجه ماهانه و رفتن پیش پزشک هنگام مریضی) به تنهایی و بدون حضور والدین برایم راحت است.

نداشتن اتاق مستقل و زندگی در یک اتاق خوابگاهی با ۳ تا ۵ هم‌اتاقی غریبه (با فرهنگ‌ها و ساعت‌های خواب متفاوت)، آرامش روانی و تمرکز درسی مرا نابود نمی‌کند.

اگر با هم‌اتاقی‌هایم سر مسائلی مثل نظافت اتاق، سروصدا یا رفت‌وآمد به اختلاف بخورم، توانایی این را دارم که با مذاکره و قاطعیت مسئله را حل کنم و منزوی نمی‌شوم.

اگر در یک شهر غریب با یک شکست درسی یا بیماری مواجه شوم، احساس بی‌کسی و افسردگی شدید نمی‌کنم و اولین فکرم بستن چمدان و فرار به خانه نیست.

ورود به شهری با آب‌وهوای کاملاً متفاوت (خیلی سرد یا کویری) و بافت فرهنگی جدید، برای من یک تجربه جذاب و رشد است تا یک عامل فرساینده.

در شرایط استرس‌زا و بحران‌های روزمره، می‌توانم خودم به تنهایی تصمیم بگیرم و وابسته نیستم که حتماً تاییدیه یا دلداری مداوم والدینم را داشته باشم.